Baskerville Raceway: tor pod Hobartem na ziemi za szylinga rocznie

W lutym 1958 r. na nowy tor na północ od Hobartu przyszło według szacunków 20 000 ludzi, a premier Tasmanii Robert Cosgrove ogłosił jego otwarcie. Tłum był jednym z największych, jakie zgromadziła wtedy na Tasmanii impreza sportowa. Sam obiekt był skromny: asfaltowa droga wokół trawiastego pastwiska, bez zaplecza dla widzów i bez alei serwisowej; zawodnicy zjeżdżali z ostatniego zakrętu polną drogą na odgrodzony linami padok. Baskerville Raceway działa od tamtej pory bez przerwy, a o tym, że przetrwał, przesądziły najpierw symboliczna dzierżawa, potem klubowa hipoteka, a w latach 2013–2018 zbiórki prowadzone przez ochotników.


Lokalizacja	Baskerville Road 473, Old Beach, północne przedmieścia Hobartu, Tasmania, Australia
Typ	stały tor drogowy w naturalnym amfiteatrze
Długość	2,01 km; RacingCircuits.info podaje tę samą długość dla wszystkich wersji toru od 1958 r.
Otwarcie	luty 1958 r.
Budowniczy	Hobart Sporting Car Club (HSCC)
Właściciel i operator	Motorsports Tasmania Pty Ltd, organizacja non profit, od października 2000 r.
Nazwa sponsorska	Bulk Nutrients Baskerville Raceway (od 2023 r.), wcześniej Pepsi Max Baskerville Raceway (od 2015 r.)
Najszybsze okrążenie	48,8269 s, Josh Kean, Benetton B186 (Formuła 1), 23 września 2018 r., według listy rekordów HSCC
Najważniejsze imprezy	Baskerville Historics, Baskerville 1000, rundy mistrzostw Tasmanii
Status	czynny; dni praktyki operatora dla kierowców z licencją

Pastwisko z widokiem

Po wojnie tasmańskie kluby ścigały się na tymczasowych torach na lotniskach w Valleyfield i Quorn Hall, a od 1953 r. na ulicznym torze w Longford, który ściągał międzynarodowe nazwiska. Stałego toru wyspa nie miała, więc w 1954 r. Hobart Sporting Car Club postanowił go zbudować i zaczął zbierać pieniądze. Według operatora członkowie młodego klubu jeździli po okolicy w poszukiwaniu działki; po zakończeniu jednych z zawodów na szybkość znaleźli się w miejscu, z którego widać było wiejską posiadłość Calvina Morrisby'ego o nazwie Baskerville. Morrisby zgodził się wydzierżawić klubowi ziemię na około sto lat za symboliczny czynsz jednego szylinga rocznie. Klub w podzięce nazwał jego imieniem jeden z zakrętów, Calvins.

Projekt wykorzystał ukształtowanie terenu. Pętla o długości około 2 km biegła w górę zbocza, wzdłuż niego i z powrotem w dół; miała około 500 m prostej opadającej ze wzgórza, szereg zakrętów i krótki, stromy podjazd. Padok umieszczono pośrodku, tam gdzie teren się wypłaszczał, a widzowie oglądali wyścigi z podwyższenia na południe od toru. Autorzy projektu zapowiadali w ówczesnym opisie trasę, która „utrzyma zainteresowanie zawodników i nie da im ani chwili nudy”. Budowa trwała w 1957 r.

Na pierwszych zawodach wystartowały samochody sportowe, sedany i motocykle. Alan Burrell dachował Fiatem 1100 i wyszedł z wypadku bez obrażeń. Najszybsze okrążenie wśród samochodów przejechał Don Gorringe w Javelin Special, w czasie 1 min 21,5 s, ale w jednym z wyścigów motocyklowych Max Eaves na Nortonie urwał z tego jeszcze pół sekundy. Dziś operator opisuje tor jako ciasny i wymagający, z szybką prostą, zakrętem z przechyłem odwrotnym i niemal ślepym zakrętem na szczycie stromego wzniesienia; z naturalnego amfiteatru widzowie mogą obejrzeć całą pętlę, siedząc we własnych samochodach.

Tramwaj, trolejbus i most z Longford

Według operatora pierwszą wieżą sędziowską, z końca lat 60., był stary tramwaj, który wcześniej służył na torze w Longford. Na początku lat 70. zastąpił go wycofany trolejbus z floty rady miasta Hobart, a w 1973 r. HSCC oddał do użytku obecną wieżę, która po przebudowie z lat 2014–2015 służy do dziś. RacingCircuits.info opisuje budynek sędziów z tamtych lat jako stary autobus ustawiony na drewnianym budynku, z punktem komentatorskim na samej górze, dostępnym wyłącznie po drabinie.

Więcej przyjechało z Longford po upadku tamtego toru. Członek założyciel HSCC Donald Gorringe zdobył używaną stalową konstrukcję i kazał zrobić z niej kładkę dla pieszych, którą przed Grand Prix Australii w 1965 r. ustawiono w Longford obok wieży kontrolnej. W 1969 r., gdy tor w Longford przestał istnieć, Gorringe przekazał kładkę HSCC i razem z innym założycielem klubu, Donem Elliottem, sfinansował jej przeniesienie do Baskerville; przez wiele lat nosiła jego nazwisko. Z Longford przewieziono też drewniane trybuny, ustawione przy prostej startowej.

W latach 70. wokół toru zaczęły wyrastać bariery typu armco; Baskerville miał szczęście, bo wzdłuż dużej części pętli ciągnęły się szerokie trawiaste pobocza. Pojawiła się prowizoryczna aleja serwisowa, wciąż trawiasta, z wjazdem przez szczelinę w barierze. W połowie 1975 r. kładkę przesunięto bliżej pierwszego zakrętu i obrócono jej schody o 90 stopni, co pozwoliło znacznie wydłużyć aleję. Dzisiejszy, dłuższy wjazd do alei serwisowej, w który kierowcy skręcają zaraz po wejściu w ostatni zakręt, powstał w 1986 r. W marcu 1984 r. przy wieży oddano salę odpraw nazwaną Kelly Room, na cześć Terrance'a Kelly'ego, tasmańskiego dyrektora ds. bezpieczeństwa ruchu drogowego, który w 1972 r. pomógł zdobyć rządową dotację na wyasfaltowanie strefy serwisowej.

Gwiazdy z kontynentu

Według operatora przez lata 60. i początek 70. zawody w Baskerville pozostawały w dużej mierze lokalne; największe nazwiska jeździły do 1968 r. w Longford, a potem na Symmons Plains. Tor Symmons Plains gościł rundę mistrzostw Australii samochodów turystycznych (ATCC) nieprzerwanie od 1969 do 1999 r. Baskerville dostał w latach 70. własny doroczny mityng, Tasmanian Ten Thousand, rozgrywany według Companion to Tasmanian History od 1975 r.

Operator wylicza też imprezy rangi krajowej: rundy mistrzostw Australii sedanów sportowych i GT w latach 1976–1982. Na ostatniej z nich Peter Brock w Chevrolecie Monza zespołu Boba Jane'a walczył z fabrycznym Porsche 935 Alana Jonesa i z miejscowym Tonym Edmondsonem w Alfie-Chevrolecie V8 Dona Elliota. W grudniu 1979 r., na mityngu Winfield 25s, Brock według operatora po raz ostatni wystartował Holdenem Toraną A9X, a w listopadzie 1984 r. wyścigiem Touring Car Cup zamknięto w Baskerville erę samochodów turystycznych Grupy C. Według tej samej strony w 1977 r. ustawiono tu pole startowe na podstawie kwalifikacji pojedynczych samochodów, rok przed tym, jak podobną formułę przyjęło Bathurst.

Od 1976 r. samochody dzielą tor z motocyklami. Sidecar Racing Club of Tasmania (SRCT) oddzielił się wtedy od lokalnego związku motocyklowego, który skręcał w stronę jazdy terenowej. W 1979 r. SRCT zorganizował imprezę pod nazwą Tasmanian Grand Prix, a od 1984 do 1999 r. Baskerville wielokrotnie gościł rundy mistrzostw Australii wyścigów szosowych (ARRC).

Z torem związany był też John Bowe, później zwycięzca wyścigu Bathurst 1000 w latach 1994 i 1998. W 2014 r. wspominał: „Mój tata się tu ścigał, a ja przyjeżdżam do Baskerville, odkąd byłem małym chłopcem. Swój pierwszy wyścig w życiu przejechałem jako piętnastolatek, w Formule Vee”.

Hipoteka zamiast dzierżawy

Na początku lat 80. Calvin Morrisby zmarł, a ziemię kupiło konsorcjum miejscowych biznesmenów związanych ze sportem samochodowym. HSCC zrezygnował z dzierżawy w zamian za 25 proc. udziałów w spółce, która przejęła grunt i tor. Po kilku latach konsorcjum postanowiło obiekt sprzedać i klub kupił go na własność, obciążony wysoką hipoteką; dzięki zbiórkom zadłużenie spadło w ciągu kilku lat z około 275 000 do 150 000 dolarów.

Do połowy lat 90. HSCC sprowadzał imprezy rangi krajowej, w tym wyścigi ciężarówek Truck Grand Prix i krajowe zawody sedanów sportowych. Pod koniec dekady klub kupił drugi stały tor wyspy, Symmons Plains, a ten wkrótce stracił swoją najważniejszą imprezę, rundę V8 Supercars; finanse HSCC tego nie wytrzymały. W październiku 2000 r. działalność rozpoczęła nowa spółka Motorsports Tasmania Pty Ltd, w którą zainwestowało 35 klubów i osób prywatnych; kupiła majątek HSCC, spłaciła jego dług i zaczęła prowadzić tor. Wśród udziałowców byli m.in. Light Car Club of Tasmania, kluby MG i Mini oraz John Bowe. Spółka jest dziś właścicielem także Symmons Plains, a 2 kwietnia 2015 r. udziałowcy zmienili statut i Motorsports Tasmania stała się organizacją non profit, którą kieruje rada złożona z wolontariuszy.

Kłopoty miały też motocykle. W 2003 r. federacja Motorcycling Australia cofnęła torowi licencję motocyklową z powodu zbyt małej odległości między asfaltem a barierami. Członkowie SRCT zorganizowali serię społecznych dni pracy i w 2004 r. licencja wróciła. Klub zmienił nazwę na Sports Riders Club of Tasmania, zachowując skrót SRCT, i dziś prowadzi na torze dni jazd i wyścigi motocyklowe.

Siedem lat od rozmów o zamknięciu

W czerwcu 2013 r. powstała Baskerville Foundation, która postawiła sobie cel zebrania w pięć lat 600 000 dolarów na nową nawierzchnię, wyasfaltowanie drogi dojazdowej, odwodnienie i odnowienie wieży. Asfalt był w złym stanie: łatany, złożony z wielu różnych nawierzchni, z ukrytymi problemami z odwodnieniem, a fundacja winiła za jego zniszczenie jeden z mityngów ciężarówek. W lutym 2014 r. kierownictwo serii V8 Supercars ogłosiło na 26 marca wieczór dobroczynny na rzecz fundacji w kompleksie Wrest Point w Hobarcie. Bowe mówił wtedy: „Jeśli mnie pytać, to najlepszy mały tor wyścigowy w Australii. Ma fantastyczne przewyższenia, ślepe zakręty, to naprawdę mini Bathurst”.

Pierwszym dużym projektem fundacji była przebudowa wieży sędziowskiej, rozpoczęta pod koniec 2014 r. i ukończona przed pierwszą rundą mistrzostw stanowych w lutym 2015 r., w dużej mierze pracą wolontariuszy. W 2014 r. wyasfaltowano drogę dojazdową do toru i padoku. W połowie 2016 r. przebudowano kładkę Gorringe'a; HSCC dołożył do tego 75 000 dolarów. Głównym źródłem pieniędzy fundacji od 2014 r. był mityng Baskerville Historics, organizowany od 2010 r.

We wrześniu 2016 r. fundacja uruchomiła akcję Flying Finish, ostatnią zbiórką datków po 5000 dolarów, która miała zapewnić rozpoczęcie wymiany nawierzchni w grudniu. Roboty ruszyły w grudniu 2016 r., a w marcu 2017 r. na całą pętlę położono nowy asfalt. Fundacja napisała wtedy w mediach społecznościowych: „Siedem lat temu słuchaliśmy rozmów o porzuceniu toru, a teraz patrzymy, jak kładzie się nowa nawierzchnia”. Mark de Jong z SRCT mówił po pierwszych zawodach motocyklowych na nowym asfalcie, że większość zawodników urwała około dwóch sekund na okrążeniu. Do lipca 2018 r. na ulepszenia toru wydano według operatora 1 080 000 dolarów.

Projekt wsparła też umowa na nazwę toru. Od 2015 r. tor nazywał się Pepsi Max Baskerville Raceway, a w 2023 r. prawa do nazwy kupiła tasmańska firma Bulk Nutrients, której produkty powstają w dolinie Huon. Jej założyciel Ben Crowley jako nastolatek spędzał w Baskerville wiele godzin, oglądając lokalne i krajowe wyścigi.

Benetton na wzgórzu

Na mityngu z okazji sześćdziesięciolecia toru, w 2018 r., pierwszą rundę sezonu rozegrały Aussie Racing Cars, które wróciły do Baskerville po 12 latach; kwalifikacje odbyły się w ulewnym deszczu, a rundę wygrał Kel Treseder. 23 września tego samego roku padł absolutny rekord okrążenia: według listy rekordów HSCC Josh Kean przejechał pętlę Benettonem B186 z Formuły 1 w 48,8269 s. Rok wcześniej zapowiadaną gwiazdą Historics, pierwszych na nowym asfalcie, był Holden Commodore VL, którym Allan Moffat i John Harvey wygrali w 1987 r. na Monzy pierwszą rundę mistrzostw świata samochodów turystycznych.

W styczniu 2021 r. do Baskerville przyjechało Race Tasmania, impreza Australian Racing Group: seria Trans Am rozegrała tu wyścig o 10 000 dolarów pod nazwą Roadways Tasmanian Ten Thousand, a TCR Australia i Touring Car Masters pojechały wyścigi pozamistrzowskie. Wygrał Aaron Seton w Fordzie Mustangu; kierowca był na tym torze po raz pierwszy. Po wyścigu mówił: „To dość ciasny i techniczny tor, trudno go dobrze przejechać, ale to bardzo satysfakcjonujące”. W 2023 r. organizatorzy przedłużyli Race Tasmania i zapowiedzieli powrót do Baskerville; na 10 marca 2024 r. zaplanowano tu jednodniowe preludium z pokazowymi przejazdami samochodów TCR i Trans Am oraz driftu. Według operatora dochód z Historics idzie na utrzymanie toru; w 2023 r. wystartowało w nich ponad 150 zgłoszeń w 11 kategoriach.

Z perspektywy kierowcy amatora

Własnym samochodem na tor Baskerville można wjechać przede wszystkim w czasie dni praktyki prowadzonych przez Motorsports Tasmania. Operator ogłasza je na początku każdego miesiąca na swoim profilu na Facebooku; na życzenie bywa też możliwy termin poza kalendarzem. Według strony operatora (stan na 23 października 2026 r.) dzień kosztuje 150 dolarów australijskich od kierowcy, jazdy trwają od 9.00 do 16.00, a bramy otwierają się o 7.00. Kierowca musi mieć licencję Motorsport Australia Speed (L2S) lub wyższą i aktualne członkostwo w klubie afiliowanym przy federacji, odzież trudnopalną od nadgarstków przez szyję po kostki i kask zgodny z normą AS1698; za stan techniczny auta odpowiada sam, a ściganie się jest zabronione.

Bez licencji wyścigowej da się pojechać z organizatorem szkoleń Evolve Driving, który w ramach objazdu Tasmanii, Tassie Tour, prowadzi dni jazdy z instruktorem na Symmons Plains i w Baskerville; plan edycji 2027 był w dniu sprawdzenia jeszcze ustalany. Wystarcza zwykłe prawo jazdy, a samochód musi być sprawny i mieć klocki oraz płyn hamulcowy odpowiednie do szybkiej jazdy. HSCC organizuje z kolei Baskerville 1000, sześciogodzinne zawody na regularność dla co najmniej trzyosobowych zespołów w tanich, seryjnych samochodach, i Time Attack Tasmania, jazdę na czas pojedynczego okrążenia; oba wymagają licencji Speed i członkostwa w klubie.

Pod koniec 2018 r. u dołu głównego padoku stanął murek ze stałymi tablicami o historii toru. Nad prostą startową prowadzi z padoku kładka, która po przebudowie w 2016 r. znów nosi nazwisko Donalda Gorringe'a, człowieka, który przywiózł ją z Longford.

Kalendarium

1954: Hobart Sporting Car Club postanawia zbudować stały tor.
1958: otwarcie Baskerville Raceway w lutym.
1969: kładka z toru w Longford trafia do Baskerville.
1973: oddanie do użytku obecnej wieży sędziowskiej.
1976: początek wyścigów motocyklowych SRCT na torze.
1984: pierwsza runda mistrzostw Australii ARRC w Baskerville.
2000: tor przejmuje Motorsports Tasmania Pty Ltd.
2003–2004: cofnięcie i przywrócenie licencji motocyklowej.
2013: powstaje Baskerville Foundation.
2015: Motorsports Tasmania staje się organizacją non profit.
2017: nowa nawierzchnia na całej pętli.
2018: najszybsze okrążenie toru, Josh Kean, Benetton B186.
2021: Race Tasmania w Baskerville.
2023: nowa nazwa sponsorska Bulk Nutrients Baskerville Raceway.