Red Bull Ring: Österreichring, A1-Ring i tor odbudowany po decyzji z 2004 r.

W niedzielę 16 sierpnia 1970 roku na zboczach nad Zeltweg zebrał się tłum, który szacowano na 100 000 ludzi. Przyjechali zobaczyć, jak Jochen Rindt wygrywa u siebie. Rindt ruszał z pole position, ale po 21 okrążeniach jego Lotus stanął z awarią silnika, a wyścig wygrali Jacky Ickx i Clay Regazzoni w dwóch Ferrari. Tor, na którym to się działo, miał wtedy nieco ponad rok; przez pewien czas uchodził za najszybszy w Formule 1, w 1996 roku skrócono go do 4,3 km, w 2004 roku stał częściowo rozebrany, gdy austriacki Senat Środowiskowy odrzucił plany nowego właściciela, a od 2011 roku nazywa się Red Bull Ring.

Lokalizacja	Spielberg, kraj związkowy Styria, Austria; tor zbudowano na gruntach gmin Spielberg i Flatschach, kilka kilometrów od lotniska wojskowego w Zeltweg; adres Red Bull Ring Straße 1, 8724 Spielberg
Typ	stały tor wyścigowy
Długość	4,326 km w wersji Formuły 1 (pomiar FIA po osi toru, stan z lata 2024 r.); 4,348 km w wariancie motocyklowym z szykaną Münzer
Zakręty	10
Ukształtowanie	65 m różnicy wysokości, maksymalne wzniesienie 12 proc., maksymalny spadek 9,3 proc.
Dawne konfiguracje	Österreichring: 5,911 km (1969–1975), po wstawieniu szykany w 1977 r. około 5,94 km; od 1996 r. pętla skrócona według projektu Hermanna Tilkego
Otwarcie	Österreichring: weekend 26–27 lipca 1969 r.; A1-Ring: 1996 r.; Red Bull Ring: 15 maja 2011 r.
Rekord okrążenia w wyścigu F1	1:05,619, Carlos Sainz, McLaren-Renault, Grand Prix Styrii, 12 lipca 2020 r.
Operator	Projekt Spielberg GmbH & Co KG
Najważniejsze imprezy	Grand Prix Austrii Formuły 1 w latach 1970–1987, 1997–2003 i od 2014 r.; motocyklowe Grand Prix w latach 1996–1997 i od 2016 r.; DTM
Status	czynny; umowa z Formułą 1 do 2041 r., z MotoGP do 2030 r.

Wyścig z Salzburgiem

Zanim w Styrii powstał stały tor, ścigano się kilka kilometrów niżej, na pasach wojskowego lotniska Zeltweg. W 1964 roku odbyło się tam pierwsze austriackie Grand Prix zaliczane do mistrzostw świata Formuły 1. Pętla miała 3,2 km i biegła po płaskim, wyboistym lotnisku, które rozbiło niemal całą stawkę. Mety nie zobaczyli między innymi Jim Clark, Graham Hill, John Surtees, Dan Gurney i Bruce McLaren, a wygrał Lorenzo Bandini w Ferrari przed Richiem Gintherem; trzeci Bob Anderson stracił do nich trzy okrążenia. Odpadł też Jochen Rindt, który tego dnia po raz pierwszy wystartował w mistrzostwach świata. W 1965 roku Formuła 1 do Zeltweg nie wróciła, a austriacki motorsport wyniósł z tej porażki lekcję, że do następnego Grand Prix potrzebny jest prawdziwy tor.

W Styrii siłą napędową tego pomysłu był adwokat z Knittelfeld dr Gustav Tiroch, prezes tamtejszego klubu motorowego. Chciał zbudować tor w rejonie Aichfeld-Murboden, a projekt nazywano początkowo „Aichfeld-Ring”. W Salzburgu własny tor forsował Willy Löwinger, prezes klubu ÖASC (Österreichischer Automobil Sport Club), przekonany, że lepsze miejsce leży bliżej Niemiec, w mieście, w którym siedziała większość austriackich importerów samochodów. Helmut Zwickl, dziennikarz, który relacjonował ponad 560 wyścigów Grand Prix, opisał tę rywalizację jako zimną wojnę z siatką informatorów donoszących o postępach przeciwnika. Jesienią 1968 roku Salzburczycy zaproponowali, że zwrócą Styryjczykom koszty dotychczasowych prac, wtedy już około 5 mln szylingów, jeśli ci odstąpią od projektu. Tiroch nazwał tę ofertę „czystym cynizmem, niewartym ani jednej myśli” i odpowiedział, że chodzi mu także o impuls dla słabego gospodarczo regionu.

Styryjczycy mieli lepsze karty. Klub zebrał milion szylingów, resztę kosztów pokrył kraj związkowy w formie dotacji i poręczeń, a krajowa federacja OSK dała gwarancję, że przez dziesięć lat runda mistrzostw świata Formuły 1, jeśli w ogóle odbędzie się w Austrii, trafi do Styrii. Gdy Löwinger stracił upatrzoną działkę w Thalgau i musiał wcisnąć swój tor w ciasną dolinę między Plainfeld a Koppl, w Styrii pracowały już spychacze. Österreichring otwarto w ostatni weekend lipca 1969 roku wyścigami samochodów turystycznych i Formuły V; otwierał go szef rządu Styrii Josef Krainer, według relacji ÖAMTC z nogą w gipsie. Salzburgring ruszył osiem tygodni później. Budowa kosztowała ponad 20 mln szylingów. Przez lata tor przypisywano Zeltweg, choć leży w Spielbergu; ÖAMTC pisze, że sąsiednią miejscowość wtedy po prostu pomijano.

Pierwszą wielką imprezą był wyścig na 1000 km 10 sierpnia 1969 roku, runda międzynarodowych mistrzostw marek. Wygrali Jo Siffert i Kurt Ahrens w Porsche 917. Ósme miejsce zajęli Helmut Marko i Richard Gerin w Porsche 910, a na 21. pozycji sklasyfikowano inne Porsche 910, w którym jechał Niki Lauda.

Pięć ślepych garbów

Denis Jenkinson, korespondent brytyjskiego „Motor Sport”, przyjechał na pierwsze Grand Prix i opisał tor jako wycięty w trawiastym, porośniętym jodłami zboczu nad Zeltweg i dawnym lotniskiem. Odnotował, że na każdym z garbów stoją sygnalizatory świetlne, którymi można ostrzec kierowców przed zdarzeniem za grzbietem, i że jeśli trasie czegoś brakuje, to wolnego zakrętu albo nagłej zmiany kierunku, która wymagałaby maksymalnego hamowania.

Biegnie zgodnie z ukształtowaniem terenu, więc obfituje w strome podjazdy, ostre zjazdy i uciekające w dół łuki, a do tego ma pięć całkowicie ślepych garbów, za którymi czekają szybkie zakręty, tak że kierowca musi dokładnie wiedzieć, dokąd jedzie, i trzymać się idealnie wybranego toru jazdy.

Każdy zakręt pokonywało się co najmniej na trzecim albo czwartym biegu; pierwszego i drugiego kierowcy Formuły 1 potrzebowali tylko przy starcie i przy wyjeździe z alei serwisowej. Od linii startu droga wspinała się do szybkiego prawego Hella-Licht, potem opadała do Dr.-Tiroch-Kurve, branej na piątym biegu, i znów wznosiła się do najwyższego punktu pętli. Dalej czekała Bosch-Kurve, prawy łuk na czwartym biegu bez strefy wyjazdu, bo na zewnątrz stała trybuna, a na koniec długi prawy zakręt, który w drugim roku istnienia toru nazwano imieniem Jochena Rindta. Dieter Quester, który ścigał się tu także samochodami turystycznymi, wspominał: „Österreichring był 5,9-kilometrowym torem dla odważnych. Pełny gaz od startu do końca prostej Schönberg. Nawet turystycznymi samochodami osiągaliśmy bez trudu 300 km/h”. Szybkość pozostała wizytówką toru do końca jego pierwszej epoki: w 1987 roku Nelson Piquet zdobył tu pole position czasem 1:23,357, ze średnią prędkością 256,621 km/h, o włos szybciej niż miesiąc wcześniej w Silverstone.

Pierwsze Grand Prix pokazało, jak bardzo Austria czekała na tę imprezę. Na sobotnie treningi przyszło według Jenkinsona około 20 000 osób, a czasy mierzono ręcznymi stoperami, co skończyło się sporem o miejsce na starcie między Jackiem Stewartem a Ignaziem Giuntim. W niedzielę, gdy Ickx i Regazzoni minęli metę, z trybun zbiegły tysiące Włochów z flagami klubów Ferrari, a dekoracja zwycięzców utonęła w tłumie. Dwa lata później Jenkinson wspominał, że jeden z doświadczonych kibiców Grand Prix porównał tamto oblężenie padoku do średniowiecznej wojny. Rindt dwa tygodnie po Spielbergu pojechał jeszcze w Formule 2 na Salzburgringu, a sześć dni później, 5 września 1970 roku, zginął na treningu przed Grand Prix Włoch w Monzy; mistrzem świata został pośmiertnie.

Rozgrzewka 17 sierpnia 1975 roku

Bliskość barier i wysokie prędkości od początku budziły niepokój. W maju 1970 roku, na treningu przed wyścigiem samochodów turystycznych, samochód, nad którym kierowca stracił panowanie, zabił chorągiewkowego; jego nazwiska nie podano do publicznej wiadomości. Pięć lat później, rano w dniu Grand Prix Austrii, wypadek kosztował życie dwóch ludzi.

Mark Donohue, który zakwalifikował Marcha zespołu Penske na dwudziestym miejscu, wyjechał na rozgrzewkę, po czterech okrążeniach zjechał na rutynową kontrolę i około 9.45 ruszył ponownie. Na drugim okrążeniu, przy prędkości około 260 km/h, przed pierwszym zakrętem za prostą startową pękła mu tylna opona. Samochód wypadł z toru, zerwał około 60 metrów siatek wychwytujących, przeskoczył bandę i wpadł do jaru kilka metrów za przejściem podziemnym, w którym stali ludzie. Odłamki, przede wszystkim koło, trafiły trzech chorągiewkowych i policjanta. Donohue dostał w głowę słupkiem ogrodzenia albo podpórką reklamy i stracił przytomność; jako pierwsi zatrzymali się przy nim Emerson Fittipaldi, Bob Evans i Hans-Joachim Stuck, a po kilku minutach ranny odzyskał świadomość i zamienił z nimi kilka słów. Ze szpitala w Knittelfeld przewieziono go do kliniki uniwersyteckiej w Grazu, gdzie przeszedł operację; zmarł 19 sierpnia na skutek skrzepu w mózgu. W szpitalu w Knittelfeld zmarł także 21-letni chorągiewkowy Manfred Schaller z Klagenfurtu.

Wyścig się odbył. W ulewie przerwano go po 29 okrążeniach; Vittorio Brambilla odniósł jedyne zwycięstwo w karierze, a na mecie, unosząc ręce w radości, rozbił Marcha o mur alei serwisowej. Za skrócony wyścig przyznano połowę punktów. Po tragedii tor zaczął się zmieniać: w 1976 roku zacieśniono zakręt Hella-Licht, a w 1977 roku wstawiono tam pełną szykanę, która wydłużyła pętlę do około 5,94 km.

Kolejne lata przynosiły niespodziewanych zwycięzców. W 1976 roku John Watson dał zespołowi Penske jedyną wygraną w Formule 1, a w 1977 roku Alan Jones odniósł swoje pierwsze zwycięstwo, jedyne w historii zespołu Shadow. Austriacy długo czekali na domowe zwycięstwo Nikiego Laudy. Ruszał tu z pole position w latach 1974, 1975 i 1977, ale wygrał dopiero w 1984 roku, w dziesiątej próbie, w sezonie, w którym zdobył trzeci tytuł mistrza świata. W tym samym wyścigu debiutował w Formule 1 Gerhard Berger, który dojechał dwunasty. Dwa lata wcześniej Elio de Angelis wygrał tu z Keke Rosbergiem o 0,050 sekundy.

Sarna na torze i trzy starty

Grand Prix 1987 było ostatnim na starej pętli. W piątek przed południem Stefan Johansson wjeżdżał McLarenem na ślepy garb przed szybkim zakrętem Rindta, gdy z lasu wybiegła sarna, przeskoczyła płot i znalazła się na torze. Samochód uderzył w nią lewym przodem i rozbił się o bariery; Szwed wysiadł z wraku posiniaczony. Jenkinson odnotował, że widzowie rozkradli z wraku cenne części, a szef McLarena Ron Dennis zrobił organizatorom awanturę, gdy się dowiedział, że zwierzę widziano w lesie już wcześniej. W nocy przed wyścigiem furgonetka przywiozła zapasowy kadłub, jadąc z Woking do Zeltweg bez przerwy przez 24 godziny.

W niedzielę wyścig trzeba było startować trzy razy. Za pierwszym razem na podjeździe za linią startu Zakspeed Martina Brundle'a skręcił w bariery, a karambol zatrzymał wyścig; za drugim Nigel Mansell źle ruszył i kierowcy ze środka stawki, omijając go, powpadali na siebie. Operator toru pisze o karambolu dwunastu samochodów na prostej startowej i o starcie dwie godziny po planowanym czasie. Prosta startowa miała tylko około dziewięciu metrów szerokości, a do kolizji na starcie doszło tam już w 1985 roku. Wygrał Mansell. Dla FIA karambole na wąskiej prostej były ostatnią kroplą i Österreichring wypadł z kalendarza; według Motorsport-Magazin.com przestarzała była też infrastruktura.

Tor bez Formuły 1 nie zamarł. Poszerzono strefy wyjazdu, Bosch-Kurve lekko zacieśniono, by zmieścić pułapkę żwirową, a prostą startową poszerzono o trzy metry; w latach 1988–1994 jeździły tu mistrzostwa świata Superbike. W 1993 roku miejscowy zawodnik Andreas Meklau wygrał na Ducati swój jedyny wyścig mistrzostw świata. W finale mistrzostw Austrii samochodów turystycznych 15 października 1994 roku zginął 29-letni Hannes Wustinger. Jego BMW M3 rozbiło się w najbardziej odludnej części pętli, później pominiętej przy przebudowie, gdzie nikt nie widział wypadku; kierowcy odmówili wznowienia wyścigu, a pozostałe biegi weekendu odwołano. Według RacingCircuits.info o przebudowie przesądził w 1995 roku wypadek w pierwszym zakręcie podczas rundy niemieckiego pucharu STW, gdy Audi Hansa Stucka wjechało wysoko na ziemny nasyp.

Tilke skraca pętlę

Tor, który dziś nosi nazwę Red Bull Ring, powstał w praktyce zimą z 1995 na 1996 rok, gdy Hermann Tilke przerobił Österreichring na krótszy i nowocześniejszy obiekt. Ominął odcinek od Hella-Licht do Dr.-Tiroch-Kurve nową drogą zakończoną ciasnym nawrotem, w miejsce Bosch-Kurve wstawił drugi nawrót i zacieśnił zakręty w środkowej części; powstały też nowe boksy i trybuny. Pętlę poszerzono, skrócono do 4,3 km i otoczono nowymi strefami wyjazdu. Pieniądze dała duża austriacka firma telekomunikacyjna, stąd nazwa A1-Ring. W 1995 roku ÖAMTC zbudował na terenie toru ośrodek doskonalenia techniki jazdy i został operatorem obiektu. RacingCircuits.info zauważa, że wielu żałowało szybkich łuków, ale ciaśniejsze zakręty dały więcej okazji do wyprzedzania, o co Tilkemu chodziło.

Pierwszą wielką imprezą na nowej pętli było w 1996 roku motocyklowe Grand Prix, a rok później wróciła Formuła 1. Wyścig 21 września 1997 roku wygrał Jacques Villeneuve, a Gerhard Berger pojechał przed własną publicznością po raz ostatni w karierze. Epokę A1-Ringu naznaczyły dwa wyścigi z poleceniami zespołowymi Ferrari. W 2001 roku Rubens Barrichello usłyszał przez radio „Let Michael pass for the championship!” i oddał Michaelowi Schumacherowi drugie miejsce. Rok później prowadził przez cały wyścig, ale w ostatnim zakręcie, na polecenie szefa zespołu Jeana Todta, przepuścił Schumachera, który wygrał o 0,182 sekundy. Dekorację zagłuszyły gwizdy, a kibice wykrzykiwali „Schiebung”, czyli „ustawka”. Grand Prix z 18 maja 2003 roku, znów wygrane przez Schumachera, okazało się ostatnim. Organizatorom zabrakło pieniędzy, gdy Unia Europejska zakazała reklamy papierosów na imprezach sportowych.

Koparki przed decyzją

Teren przejął Dietrich Mateschitz, założyciel Red Bulla, urodzony w 1944 roku w styryjskim St. Marein im Mürztal, którego, jak pisało ORF, w latach 70. zaraziły motorsportem wydarzenia na pobliskim Österreichringu. Pierwsza wizja miała kosztować 700 mln euro: portal VIENNA.AT pisał o „Motorsport & Aviation Academy”, tygodnik „profil” o nowym torze z akademią sportów motorowych, centrum lotniczym, prywatnym uniwersytetem i luksusowymi hotelami. Żeby zrobić miejsce, kraj związkowy wykupił ÖAMTC z dzierżawy, zwracając mu inwestycje warte 16,5 mln euro, a Mateschitz zaraz po podpisaniu umowy wysłał na teren ekipy rozbiórkowe. Zburzono budynek boksów i główną trybunę, a przez prostą startową przekopano rów, który przeciął tor na pół.

Wniosek o zgodę środowiskową firma Red Bull złożyła 1 września 2003 roku. Projekt „Motorsportzentrum beim A1-Ring” obejmował między innymi dawną zachodnią pętlę Österreichringu, dzięki której najdłuższa trasa miałaby 6,42 km, tor motocrossowy, tory kartingowe, lądowisko dla śmigłowców, muzeum samochodów oraz obszar do jazdy terenowej z trasami o łącznej długości około 25 km na mniej więcej 80 hektarach. Rząd Styrii wydał zgodę 1 czerwca 2004 roku. Od początku procedury przeciw planom protestowali okoliczni mieszkańcy, przede wszystkim przeciw trasom terenowym; „profil” pisał o mniej więcej stu protestujących już w 2003 roku. Odwołania złożyli sąsiedzi i dwie inicjatywy obywatelskie.

Senat Środowiskowy (Umweltsenat), rozpatrujący odwołania od takich decyzji, 3 grudnia 2004 roku uchylił zgodę i oddalił wniosek. W uzasadnieniu przytoczył biegłą z zakresu medycyny środowiskowej, według której poza imprezami mieszczącymi się w limicie 65 dB do przyjęcia byłyby najwyżej trzy lub cztery duże imprezy rocznie. Wskazał też na przewidywane przekroczenia norm dla pyłu PM10 i dwutlenku azotu oraz na to, że prawo leśne nie pozwala ogrodzić lasu płotem, bez którego, według biegłego od zwierzyny, na trasach terenowych dochodziłoby do zderzeń z sarnami. Mateschitz się wycofał. Przy dużym wsparciu polityków Styrii projekt wrócił, znów z Mateschitzem, jako „Spielberg Neu”: we wrześniu 2005 roku Red Bull, KTM, Magna i Volkswagen podpisali list intencyjny w sprawie toru testowego za 100 do 150 mln euro. W 2007 roku z przedsięwzięcia wycofał się Volkswagen, a „profil” wyliczył, że kraj związkowy włożył w nie już niemal 21 mln euro publicznych pieniędzy. W styczniu 2008 roku Senat Środowiskowy podtrzymał pozytywną decyzję dla „Spielberg Neu”, a 4 lutego 2008 roku, po rozmowie rządu Styrii z inwestorami, projekt odwołano.

Niecałe dwa miesiące później Red Bull ogłosił budowę okrojonego wariantu. Prace ruszyły 10 października 2008 roku, a operator jako dzień zielonego światła dla przedsięwzięcia „Projekt Spielberg” podaje 20 października 2008 roku. Odbudowę zaprojektowało biuro Tilkego.

Ring z bykiem

Red Bull Ring zaprezentowano 15 maja 2011 roku, a w czerwcu przyjechała pierwsza wielka seria, DTM. Rok później w środku pętli stanął znak rozpoznawczy obiektu: stalowy byk, który razem z łukiem mierzy 17,2 metra i waży 68 ton. Spór o hałas nie zniknął. Rzecznik sąsiadów Karl Arbesser mówił w listopadzie 2011 roku, że w dni imprez przepisy są przestrzegane, ale średni roczny poziom hałasu wynosi 62,4 dB zamiast 61 dB. Kar nie było, bo dotrzymano poziomów dziennych i maksymalnych. Zezwolenie ograniczało też liczbę widzów w dniu imprezy i liczbę takich dni; gdy 23 lipca 2013 roku ogłoszono powrót Formuły 1, urzędnik starostwa Murtal zapowiadał, że spodziewa się wniosków o zmianę warunków, a przed wyścigiem dziesięciu mieszkańców złożyło skargi.

Formuła 1 wróciła 22 czerwca 2014 roku po jedenastu latach przerwy; wygrał Nico Rosberg. W 2016 roku, na całkowicie nowym asfalcie, po dziewiętnastu latach wróciło motocyklowe Grand Prix, a według operatora na pierwszy weekend przyszło ponad 200 000 widzów. W 2018 roku Max Verstappen dał zespołowi Red Bull Racing pierwsze zwycięstwo na torze właściciela. W 2020 roku, w czasie pandemii, Spielberg po raz pierwszy w historii Formuły 1 otwierał mistrzostwa, i to dwoma wyścigami bez publiczności: Grand Prix Austrii i Grand Prix Styrii. W tym drugim Carlos Sainz ustanowił obowiązujący do dziś rekord okrążenia w wyścigu, 1:05,619.

Motocykle też zmieniły tor. Po groźnym wypadku Franco Morbidellego i Johanna Zarco w wyścigu MotoGP w 2020 roku zawodnicy i odpowiedzialni za wyścigi domagali się spowolnienia szybkiego zakrętu numer 2. Tilke zaprojektował w tym miejscu szykanę Münzer, dwa zakręty pod kątem prostym, wybrane spośród 15 propozycji; jeżdżą przez nią tylko motocykle, a pętla jest z nią o 30 metrów dłuższa. W 2022 roku cztery największe imprezy na torze, Formuła 1, MotoGP, DTM i GT Masters, przyciągnęły ponad 540 000 widzów, a w październiku tego roku zmarł w wieku 78 lat Dietrich Mateschitz. Umowę z MotoGP do 2030 roku podpisali w 2024 roku Carmelo Ezpeleta i Mark Mateschitz, a w 2025 roku Formuła 1 przedłużyła kontrakt do 2041 roku. W czerwcu 2026 roku wygrał tu George Russell w Mercedesie.

Własnym autem po torze Formuły 1

Dla amatora Red Bull Ring ma kilka wejść. Operator sprzedaje szkolenie „Driver Training mit eigenem Fahrzeug”: pakiet Bronze to trzy godziny na placu Driving Center, Silber to półtorej godziny na placu i godzina na torze, Gold cztery i pół godziny na placu i dwie na torze, gdzie jeździ się w sesji „Lead & Follow”, czyli za samochodem prowadzącym. Jesienią 2026 roku pakiet Silber kosztował 384 euro z 20-procentowym VAT. Jest też „Freies Fahren mit eigenem Fahrzeug”, 20-minutowe sesje po 66 euro, dla kierowców z prawem jazdy kategorii B i samochodów nie głośniejszych niż 98 dB; operator zaznacza, że na terenie obowiązują przepisy ruchu drogowego z wyjątkiem ograniczenia prędkości.

Klasyczne dni torowe, z wolną jazdą przez większą część dnia, prowadzą organizatorzy z zewnątrz. GT Days sprzedawało dzień 25 maja 2026 roku od 699 euro z VAT: jazda od 8.30 do 17.00 w grupach, w 30-minutowych turach, z limitem 100 dB, kaskiem dla kierowcy i pasażera oraz oponami drogowymi w dwóch pierwszych grupach. Reischl Speed Academy brała 690 euro za dzień 26 września 2026 roku, w którym głośność rozliczano kontyngentem hałasu przy limicie 100 dB, a ubezpieczenie samochodu było sprawą uczestnika. Schnelle Schwaben przedstawia swój październikowy dzień jako szkolenie bezpiecznej jazdy za 799 euro, wpuszcza tylko samochody z regularną rejestracją i bez slicków, zabrania ścigania się i jazdy po prędkość maksymalną. W tym samym regulaminie stoi wymóg, by nie przekroczyć wartości LAeq 61. To ta sama liczba, którą rzecznik sąsiadów podawał w 2011 roku jako dopuszczalny średni roczny poziom hałasu.

Kalendarium

• 1964: pierwsze Grand Prix Austrii w mistrzostwach świata Formuły 1, na lotnisku Zeltweg
• 1969: otwarcie Österreichringu (26–27 lipca) i wyścig na 1000 km (10 sierpnia)
• 1970: pierwsze Grand Prix Formuły 1 na Österreichringu, zwycięstwo Jacky'ego Ickxa
• 1975: śmierć Marka Donohue i chorągiewkowego Manfreda Schallera po wypadku na rozgrzewce
• 1977: szykana w zakręcie Hella-Licht
• 1984: jedyne domowe zwycięstwo Nikiego Laudy
• 1987: trzy starty i ostatnie Grand Prix na starej pętli
• 1996: otwarcie skróconego A1-Ringu
• 1997–2003: Formuła 1 na A1-Ringu
• 2004: Senat Środowiskowy odrzuca projekt Red Bulla (3 grudnia)
• 2008: upadek „Spielberg Neu” (4 lutego) i początek odbudowy (10 października)
• 2011: otwarcie Red Bull Ringu (15 maja)
• 2014: powrót Formuły 1
• 2016: powrót motocyklowego Grand Prix
• 2020: dwa wyścigi Formuły 1 na otwarcie sezonu
• 2022: szykana Münzer dla motocykli
• 2025: umowa z Formułą 1 do 2041 roku